Οι γονείς στην παγίδα των ανταλλαγμάτων

«Πέρνα εσύ στο πανεπιστήμιο και από μένα ό,τι θες! » είναι μια κοινότοπη φράση πολλών γονέων. Η γκάμα των υπεσχημένων παροχών είναι πολύ ευρεία: από αυτοκίνητο, χρήματα ή υπερατλαντικά ταξίδια έως τα κλειδιά του εξοχικού για τους καλοκαιρινούς μήνες. Η νοοτροπία των ανταλλαγμάτων πηγάζει από την πάγια αντίληψη για την αξία της πανεπιστημιακής μόρφωσης. Οικογένειες κάθε κοινωνικοοικονομικής προέλευσης, που έχουν βάλει πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου, δελεάζουν τους αγχωμένους εφήβους υποσχόμενοι ό,τι αυτοί ονειρεύονται.

«Πάνω από το 40% των γονέων πέφτουν σε αυτή την παγίδα», σημειώνει καθηγήτρια σε δημόσιο σχολείο των νοτίων προαστίων. Οι διακοπές με την παρέα το καλοκαίρι -με δημοφιλέστερους προορισμούς τη Μύκονο και την Πάρο- έχουν καθιερωθεί. Ετσι, τα «δώρα» είναι συνήθως αυτοκίνητα, ταξίδια στο εξωτερικό -σε σχολεία των βορείων προαστίων η Νέα Υόρκη αποτελεί τον «άσο» στο μανίκι των γονέων- πολυτελή πάρτι, εισιτήρια για αθλητικές διοργανώσεις στο εξωτερικό (Rally, Champions League) αλλά και παροχή περισσότερων ελευθεριών, όπως η ενοικίαση γκαρσονιέρας στο κέντρο της Αθήνας. «Να μην ταλαιπωρείται το παιδί να κατεβαίνει από τον Αγιο Στέφανο στην Πολυτεχνειούπολη!» λέει στην «Κ» μητέρα υποψηφίου, που ήδη ψάχνει το κατάλληλο διαμέρισμα. Και οι ακρότητες δεν έχουν τέλος…

«Ενας πατέρας λίγο πριν από τις Πανελλήνιες πήρε το καινούργιο αυτοκίνητο, το πάρκαρε έξω από το σπίτι, άφησε το κλειδί πάνω στο τραπέζι του σπιτιού και είπε: Αυτό θα είναι δικό σου, αφού περάσεις…», θυμάται η ψυχολόγος κ. Εύα Τριανταφυλλίδου, που ειδικεύεται στα προβλήματα παιδιών και εφήβων. «Με το να φορτώνουν, όμως, οι γονείς το παιδί με υποσχέσεις, το αγχώνουν, υποτιμούν την αξία του και τη σημασία της προσπάθειας. Το διαπαιδαγωγούν έτσι, ώστε να λειτουργεί μόνο με υλικά ανταλλάγματα χωρίς να επιδιώκει τη δική του ικανοποίηση», υπογραμμίζει.

Είναι δε εντυπωσιακό, ότι είναι οι ίδιοι οι γονείς που επιμένουν στα δώρα και όχι τα παιδιά. «Η διάθεση προσφοράς τις περισσότερες φορές προέρχεται από τον εγωισμό των γονέων, καθώς θεωρούν ότι η αποτυχία του παιδιού εκθέτει τους ίδιους. Ετσι, την ”εξαγοράζουν”», εξηγεί η κ. Τριανταφυλλίδου.

Αρχίζει από νωρίς
Απ’ ό,τι φαίνεται μάλιστα η τακτική αυτή αρχίζει από νωρίς. «Ηδη από το δημοτικό υπήρχαν «ταρίφες»: ρολόι, αν γίνεις σημαιοφόρος, Barbie αν πάρεις δεκάρια σε όλα τα μαθήματα» λέει στην «Κ» μητέρα δύο παιδιών, 11 και 16 ετών. «Οι γονείς που τάζουν και υπόσχονται δεν ξεκινούν αυτή την τακτική στις Πανελλήνιες. Μεγαλώνουν τα παιδιά τους με το μοτίβο «“τι θα μου κάνεις, αν σου το κάνω;” με το οποίο διαιωνίζονται οι αμοιβαίοι εκβιασμοί».

Οσο, όμως, τα παιδιά μεγαλώνουν, παύουν να εντυπωσιάζονται εύκολα. «Ηδη από την Γ΄ Γυμνασίου κάποιοι μαθητές έρχονται στο σχολείο με μηχανάκι!», σχολιάζει καθηγήτρια σε δημόσιο σχολείο στα Πατήσια. Το σύστημα του καρότου και του λαγού μερικές φορές είναι αποτελεσματικό. «Συνήθως, συναντώ τέτοιες τακτικές σε οικογένειες πολύ αδύναμων μαθητών, που χρησιμοποιούν το αντάλλαγμα ως έσχατη λύση, για να κινητοποιήσουν το παιδί» λέει στην «Κ» η κ. Μπαρμπέρη, καθηγήτρια φιλόλογος στην Ιόνιο Σχολή.

Ομως, η εποχή των ισχνών αγελάδων διαφοροποιεί τα «έθιμα» της ελληνικής οικογένειας. «Φέτος, λόγω κρίσης, η αγορά αυτοκινήτου δεν συζητείται από τις οικογένειες. Ακόμα, τα περισσότερα παιδιά σχεδιάζουν διακοπές σε φιλικά σπίτια», παρατηρεί ο κ. Ζυγόπουλος, καθηγητής φιλόλογος στο Λεόντειο Λύκειο Νέας Σμύρνης. Εξάλλου, οι παροχές των γονιών είναι ανάλογες του τόπου διαμονής. «Στα μέρη μας, τα παιδιά το καλοκαίρι βοηθούν τους γονείς τους στις ελιές ή τους ακολουθούν στην οικοδομή» λέει στην «Κ» εκπαιδευτικός στη Λακωνία. «Για τα παιδιά εδώ το μεγαλύτερο δώρο είναι η ίδια η επιτυχία σε ένα ΑΕΙ, που θα τους δώσει τη δυνατότητα να ζήσουν σε μια μεγαλύτερη πόλη και να διευρύνουν τους ορίζοντές τους».

«Το λάθος της οικογένειας είναι ότι επιβραβεύει την επιτυχία και όχι την προσπάθεια», καταλήγει ο κ. Ζυγόπουλος .«Ο γιος μου είχε εκφράσει την επιθυμία για ένα μεγάλο αποχαιρετιστήριο πάρτι» λέει στην «Κ» η Μ.Σ. «θα το οργανώσουμε, όχι ως επιβράβευση ή αντάλλαγμα, αλλά για να «ξεδώσει» μετά από το στρες μιας ολόκληρης χρονιάς και να έχει μια όμορφη ανάμνηση από την αποφοίτησή του».


Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 18/6/2009
Της Ιωαννας Φωτιαδη

Σου τα δίνω όλα, εκτός από την ελπίδα

Eξι μήνες μετά τον άγριο Δεκέμβρη, οι έφηβοι γίνονται ξανά πρωτοσέλιδο, αυτή τη φορά με αφορμή τις Πανελλήνιες. Ηταν βατά τα θέματα, ήταν δύσκολα, τι ποσοστά επιτυχίας προβλέπονται; Σαν να δίνει εξετάσεις ολάκερη η κοινωνία.

«Πώς έγραψες, παιδάκι μου;», μας ρωτούσαν κάποτε οι γονείς μετά τις εξετάσεις ή το διαγώνισμα.

Καλά, καλούτσικα, έτσι κι έτσι, ήταν συνήθως η απάντηση – ποτέ «χάλια τα πήγα». Και αφού μας καθησύχαζαν, «δεν πειράζει, θα γράψεις καλύτερα στα επόμενα μαθήματα», κοίταζαν τη δουλειά τους κι εμείς τη δική μας. Χωρίς να το επιδιώκουν, μάς άφηναν χώρο, μάς επέτρεπαν να αυτονομηθούμε.

Για «γονείς ελικόπτερα» που υπερίπτανται πάνω από τα παιδιά τους, για «νηπιοκρατία», για «φονικό γονικό σφιχταγκάλιασμα», για «υπεργονεϊκότητα» (overparenting) μιλούν σήμερα εκπαιδευτικοί και κοινωνιολόγοι. Καλός γονιός δεν είναι αυτός που αγαπά, μαλώνει και «ορμηνεύει», το παιδί, αλλά ο «ψαγμένος», αυτός που ασχολείται διαρκώς μαζί του, που από πολύ νωρίς κάνει τη σωστή έρευνα αγοράς και του προσφέρει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που θα συμβάλουν στην ταχεία και «ποιοτική» ανάπτυξή του. Θα πάει το βρέφος για μασάζ, θα προμηθευτεί τη συσκευή που αποκωδικοποιεί το κλάμα του, θα αγοράσει τα ντιβιντί «Βaby Mozart» και «Baby Beethoven» που απευθύνονται ακόμα και σε βρέφη τριών μηνών. Αργότερα θα αναζητήσει το καλό ωδείο, σχολείο, φροντιστήριο, θα επιτηρεί διαρκώς το παιδί μέσω του κινητού τηλεφώνου (αν διαθέτει και GPS τόσο το καλύτερο), θα το προφυλάσσει από υπαρκτούς και φανταστικούς κινδύνους, θα του προσφέρει εμπειρίες, ερεθίσματα και ευκαιρίες για «δημιουργική απασχόληση», θα το τυλίξει με εκατοντάδες γεύσεις, ρούχα, παιχνίδια, γκατζετάκια, ντιβιντί. Ομως τα παιδιά που γίνονται το επίκεντρο του γονεϊκού σύμπαντος, προσγειώνονται άσχημα όταν διαπιστώνουν ότι δεν συμβαίνει το ίδιο στον σχολικό και φιλικό μικρόκοσμό τους.

«Ασε το παιδί να κλάψει, θα μάθει». Τα παιδιά μαθαίνουν και μέσα από τις μικρές ήττες, τις αποτυχίες και την απόρριψη, τη στέρηση κάποιων πραγμάτων και την αναμονή, μέσα από την επίγνωση ότι τα ίδια είναι κομμάτι του κόσμου και όχι ότι ο κόσμος τούς ανήκει ή μάλλον ότι όλα τα «μολ» του κόσμου τούς ανήκουν. Από τη μια τα υπερπροστατεύουμε και τα φορτώνουμε με εξωσχολικές υπερωρίες, μπαλώνοντας τα κενά της δημόσιας παιδείας, και από την άλλη τα παραδίδουμε στα νύχια της αγοράς, τα προετοιμάζουμε να γίνουν το πολυπόθητο «δυναμικό νεανικό κοινό» των τηλεοπτικών διαφημίσεων.

Πολλοί είναι οι δρόμοι που οδηγούν τα παιδιά σε μια άτσαλη τεχνητή ενηλικίωση, όπως έδειξε μια έρευνα σε γυμνάσια και λύκεια του νομού Θεσσαλονίκης. Οπως ανακοινώθηκε στην ημερίδα «Προβλήματα εφηβικής ηλικίας», που οργανώθηκε πρόσφατα από μια επιτροπή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, περίπου το 50% των 15χρονων έχουν ήδη ολοκληρωμένες ερωτικές σχέσεις, ενώ διαρκώς μειώνεται η ηλικία κατά την οποία αρχίζουν να καταναλώνουν αλκοόλ και να δοκιμάζουν εξαρτησιογόνες ουσίες (15,5 είναι ο πανελλήνιος μέσος όρος).

Στον επόμενο Δεκέμβρη, που κανείς δεν είναι σίγουρος ότι δεν θα ξεσπάσει, ξανά θα κραυγάζουμε «να ακούσουμε τους νέους». Μόνο που οι νέοι μάς ακούν και όταν δεν τους μιλάμε. Ακούν τους φόβους και τις ψευδαισθήσεις μας, πατούν στην ίδια κινούμενη άμμο όπου πατάμε κι εμείς. Ανατριχιαστικά σωστή φαίνεται η παρατήρηση μιας Αμερικανίδας ψυχολόγου: «Ισως το να στερούμε από τα παιδιά τη θετική ματιά, την ελπίδα για το μέλλον είναι η χειρότερη μορφή βίας που μπορεί να ασκήσουν οι γονείς σε βάρος τους». Και να ’ταν μόνο οι γονείς…

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 24/5/2009
Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Χρόνια πολλά μαμά!

Θυμηθείτε τη σήμερα μ’ ένα μπουκέτο λουλούδια!

Παίρνουμε βαθμούς Β’ τριμήνου την Παρασκευή 20 Μαρτίου

Αυτή την Παρασκευή 20 Μαρτίου από τις 12,30 μετά το μεσημέρι θα δώσουν στο σχολείο τους βαθμούς του Β’ τριμήνου. Να πάμε, να μιλήσουμε με τους καθηγητές, να δούμε την πρόοδο των παιδιών μας. Να είμαστε κοντά τους, μας χρειάζονται…

Να μην ξεχνάμε το ρόλο μας σαν γονείς

«…Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος , για να βρει τον πεντάχρονο γιο του να τον περιμένει
στην πόρτα.

ΓΙΟΣ: «Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
ΠΑΤ: «Ναι βεβαίως, τι είναι;»
ΓΙΟΣ: «Μπαμπά, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
ΠΑΤ: «Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;» ρώτησε θυμωμένα.
ΓΙΟΣ: «Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ πες μου, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
ΠΑΤ: «Εάν πρέπει να ξέρεις παίρνω 50 ευρώ την ώρα.»
ΓΙΟΣ: «Ωχ, απάντησε το παιδί με το κεφάλι του κάτω, μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25 ευρώ;»
Ο πατέρας εξαγριωμένος, «Εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι, ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ’ ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.»

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίασε
περισσότερο. Πώς τόλμησε να υποβάλλει τέτοια ερώτηση για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;
Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και είχε αρχίσει να σκέφτεται:
Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο μικρός με τα 25
ευρώ και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά.

Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.
«Κοιμάσαι γιε μου;» Ρώτησε.
«Δεν κοιμάμαι» απάντησε το αγόρι.
«Σκεφτόμουν, ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα» είπε ο μπαμπάς .
«Ήταν μια μεγάλη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα».
«Εδώ είναι τα 25 ευρώ που μου ζήτησες»
Το παιδί έτρεξε κατ’ ευθείαν επάνω του χαμογελώντας. «Σε ευχαριστώ μπαμπά!» φώναξε. Κατόπιν, πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα.
Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει
να νευριάζει.Το μικρό παιδί αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του και κοιτάζει τον μπαμπά του.

«Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη μερικά;» ο πατέρας του γκρινιάζει .
«Επειδή δεν είχα αρκετά, αλλά τώρα έχω» το μικρό παιδί απάντησε.
«Μπαμπά, έχω 50 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου;
Σε παρακαλώ έλα νωρίς αύριο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί».
Ο πατέρας συντρίφθηκε. Αγκάλιασε τον μικρό γιο του και ικέτευσε για τη συγχώρεσή του.

Είναι ακριβώς μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους σας που εργάζεστε τόσο σκληρά στη ζωή. Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει από τα χέρια μας χωρίς να περνάμε χρόνο με εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς , εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας. Θυμηθείτε να μοιραστείτε εκείνη την αξία των 50 ευρώ του χρόνου σας με κάποιους που αγαπάτε.

“Εάν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα
μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αλλά η
οικογένεια και οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο της ζωής τους.”…»

Όλοι στις εκλογές του Συλλόγου Γονέων

Μπροστά στην κάλπη, γονείς – ψηφοφόροι στην πιο σημαντική στιγμή του συλλόγου Γονέων του 54 Γυμνασίου Αθηνών. Με μια διάθεση να κάνουμε ένα δυνατό σύλλογο. Χρειάστηκε βέβαια να κάποιος γονιός υποψήφιος, ο Φλέγκας, να υπενθυμίζει την υποχρέωση να προσέλθουν στις κάλπες και να ψηφίσουν.


Να μη λείψει κανείς σήμερα από τις εκλογές του Συλλόγου Γονέων του 54 Γυμνασίου Αθηνών.
Έχουμε ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας, απέναντι στο σχολείο.
Να πάρουμε τους βαθμούς του Α’ τριμήνου και να ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. Δεν έχει σημασία ποιους, αρκεί να ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ.
Και την επομένη των εκλογών να είμαστε όλοι κοντά στο Σύλλογο. Μας χρειάζεται ΟΛΟΥΣ!

Σπουδές με «γονική επιμέλεια»

Ο Γιώργος Μπουγιούκος είναι μαθητής της Β΄ Λυκείου. Ακολουθεί την Τεχνολογική Κατεύθυνση και έχει ήδη αποφασίσει ότι θέλει να περάσει στο Τμήμα Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων. Η μουσική τον συναρπάζει και το όνειρό του είναι κάποια στιγμή να κατασκευάζει μουσικά όργανα. Η μητέρα του αντέδρασε θετικά όταν της ανακοίνωσε την απόφασή του. Ο πατέρας του είχε κάποιες αμφιβολίες για τις προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης.
Όμως και οι δύο γονείς του θεωρούν ότι η τελική απόφαση είναι δική του.

Η επιλογή αντικειμένου σπουδών γενικά, αλλά και πανεπιστημιακής σχολής συγκεκριμένα είναι ένα θέμα που απασχολεί χιλιάδες ελληνικές οικογένειες. Και όχι μόνο στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Συχνά μάλιστα δεν λείπουν οι εντάσεις στο σπίτι αφού γονείς και παιδιά φαίνεται να έχουν διαφορετική άποψη για τη σωστή επιλογή. Το κυριότερο επιχείρημα των μαθητών είναι ότι πρόκειται για μια απόφαση που αφορά τη ζωή τους, ενώ οι γονείς αντιτείνουν όχι μόνο ότι γνωρίζουν καλύτερα πώς διαμορφώνεται η αγορά εργασίας αλλά και πως θα κληθούν να πληρώσουν τα έξοδα που θα έχουν όσο σπουδάζουν τα παιδιά τους. Ποιος από τους δύο λοιπόν έχει δίκιο;

«Οφείλουμε να δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές στα παιδιά μας. Η τελική επιλογή όμως είναι δική τους. Εμένα το μόνο που με απασχολεί είναι ο Γιώργος να είναι καλός σε αυτό που θα σπουδάσει και θα ακολουθήσει σαν επάγγελμα. Να το μελετά διαρκώς και να το κατέχει. Δεν με νοιάζει το αντικείμενο, αρκεί ο γιος μου να είναι ευτυχισμένος με αυτό και να πετύχει» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Γιάννα Μπουγιούκου, μητέρα του Γιώργου.

Ο κ. Γιώργος Χατζητέγας, εκπαιδευτικός- φροντιστής, διδάσκει υποψηφίους ΑΕΙ και ΤΕΙ και όπως λέει η παρέμβαση των γονέων στις επιλογές των παιδιών είναι συνηθισμένο φαινόμενο: «Οι περισσότεροι γονείς υποκύπτουν πολλές φορές στο ξεπερασμένο στερεότυπο ΑΕΙ και ΤΕΙ. Έχω δει γονείς να επιμένουν να δηλώσει το παιδί τους Θεολογική Σχολή με μοναδικό επιχείρημα ότι πρόκειται για ΑΕΙ και να παραλείψει π.χ. ένα Τμήμα Νοσηλευτικής ή Κοινωνικής Εργασίας στα ΤΕΙ που έχει και μερτικό στην αγορά εργασίας και επαγγελματικά δικαιώματα».

Εμμονές. «Η εμμονή των Ελλήνων- και ειδικά των γονέων- με τη φοίτηση σε κάποιο ΑΕΙ εντάσσεται στα μεταπολιτευτικά στερεότυπα για την κοινωνική κινητικότητα. Η πεποίθηση ότι η απόκτηση ενός πτυχίου ήταν συνώνυμη με τη δυνατότητα κοινωνικής εξέλιξης, αλλαγής τάξης και φυσικά τη διασφάλιση ενός καλύτερου οικονομικού στάτους ήταν βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία. Αυτή η αντίληψη ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Και εξηγεί ώς έναν βαθμό τους λόγους που ωθούν τους γονείς να παρεμβαίνουν στις επιλογές των παιδιών τους αναφορικά με τις σπουδές τους», επισημαίνει ο κοινωνιολόγος κ. Χαράλαμπος Στέρτσος.

Ο κ. Χατζητέγας υποστηρίζει ότι «οι γονείς πρέπει να διατυπώνουν ευθαρσώς τη γνώμη τους, ιδίως όταν είναι επαρκώς ενημερωμένοι για την τωρινή αγορά εργασίας και τις προβλεπόμενες μελλοντικές εξελίξεις. Είναι όμως εξαιρετικής σημασίας να μην προσπαθούν να επιβάλουν την άποψή τους.

Σύμφωνα με την κ. Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγοψυχοθεραπεύτρια και επιστημονική συνεργάτιδα του Παντείου Πανεπιστημίου, «τα παιδιά είναι ώριμα να κάνουν επιλογή βάσει των ενδιαφερόντων και των ικανοτήτων τους. Το ότι δεν έχουν πλήρη επίγνωση των συνθηκών εργασίας στον τομέα που διάλεξαν δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι κάνουν λάθος και ότι θα πρέπει να διαλέξουν άλλη σχολή».

«Να πιστεύουν στον εαυτό τους»
Η κ. Βάρβογλη συμβουλεύει τους γονείς «να εμπιστευτούν τα παιδιά τους. Τελικά πρόκειται για τη ζωή του παιδιού. Πολλές φορές είτε από υπερπροστασία είτε επειδή αμφισβητούν τη γνώμη του παιδιού είτε επειδή επιθυμούν καταξίωση ή την πραγματοποίηση δικών τους ανεκπλήρωτων φιλοδοξιών τα στρέφουν προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση». Όμως παράλληλα έχει και μια συμβουλή για τους μαθητές: «Να πιστεύουν στον εαυτό τους και την άποψή τους. Με ηρεμία και επιχειρήματα να εξηγούν στους γονείς τι επιθυμούν να κάνουν και, αν χρειαστεί, να ζητούν τη συνδρομή κάποιου καθηγητή τους ή συγγενικού προσώπου που θα τους στηρίξει».

Ρεπορτάζ της Καρολίνας Παπακώστα από ΤΑ ΝΕΑ της 3/1/2008