Το βιλίο ανοίγει ορίζοντες στη γνώση

Τρίτη και 13 οι εκλογές στο Σύλλογο Γονέων

Δεν πήραμε ακόμα κανένα επίσημο χαρτί στα χέρια μας, αλλά έχουμε μείνει σ’ αυτό που αποφάσισε η τελευταία Γενική Συνέλευση: ότι μέρα εκλογών θα είναι η μέρα που θα δώσουν βαθμούς στο σχολείο.

Με το άνοιγμά λοιπόν των σχολείων, ύστερα από την εβδομάδα της κατάληψης και αυτές των διακοπών, έγινε γνωστό στα παιδιά, ότι βαθμούς θα πάρουν οι γονείς την ερχόμενη Τρίτη 13/1/2009 από τις 12 το μεσημέρι έως τις 13,30.

Επομένως θα πρέπει να περιμένουμε τη Δευτέρα, ανακοίνωση της Εφορευτικής Επιτροπής, είτε μέσω των παιδιών, είτε με ανάρτηση στο σχολείο.

Υποθέτω ότι η Εφορευτική Επιτροπή θα έχει ενημερωθεί για την απόφαση της Διεύθυνσης να δώσει βαθμούς την Τρίτη και θα είναι εκεί από το πρωί με τραπεζάκι, ψηφοδέλτια, κάλπη, έτοιμη να υποδεχτεί τα μέλη του Συλλόγου και ψηφοφόρους.

Η αγωνία στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που από μια στρεβλή αντίληψη δεν πάνε και πολύ συχνά οι γονείς στο σχολείο, είναι να «πιάσουν» το πολυπόθητο μέτρο του 1/3 των γονέων που αντιπροσωπεύεται στο σύνολο των μαθητών του σχολείου. Έτσι οι εκλογές θα είναι έγκυρες και ο Σύλλογος Γονέων θα μπορέσει να πάρει μέρος, λίγο αργότερα, στις εκλογές των αντιπροσώπων της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του 4ου Διαμερίσματος Δήμου Αθηναίων.

Φυσικά, είναι απαραίτητο να υπάρχει κατάλογος όπου θα καταγράφονται τα ονόματα των ψηφοφόρων – γονιών, πόσα παιδιά έχουν και σε ποιες τάξεις του γυμνασίου και να υπογράφουν αφού ψηφίσουν. Η Εφορευτική Επιτροπή ζητάει ταυτότητα ή οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που να ταυτοποιεί το ονοματεπώνυμο του γονιού – ψηφοφόρου.

Στο τέλος της εκλογικής διαδικασίας και αφού έχει «πιάσει» το μέτρο του ενός τρίτου συντάσσει πρακτικό με τους σταυρούς που πήραν οι υποψήφιοι και μαζί με τη βεβαίωση της Διευθύντριας για τον αριθμό των παιδιών που φοιτούν στο γυμνάσιο αλλά και τα ψηφοδέλτια και τις καταστάσεις των εκλογών τα παραδίδει στον πλειοψηφίσαντα σύμβουλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος μέσα σε μία εβδομάδα να συγκαλέσει Δ. Σ. προκειμένου να συνέλθει σε Σώμα.

Κατά τις πληροφορίες μας, έχουμε αρκετούς υποψήφιους για το Δ. Σ. και για αντιπροσώπους στην Ενωση Γονέων, ενώ με δυσκολία βρέθηκαν υποψήφιοι για την Εξελεγκτική Επιτροπή. Να σημειώσουμε ότι για το Δ. Σ. μπορούμε να βάλουμε σταυρό σε τρεις υποψηφίους, ενώ για τα άλλα όργανα μόνο σε έναν. Το στυλό που χρησιμοποιούμε είναι μπλε. Εάν βρεθεί σταυρός με κόκκινο ή άλλο ιδιαίτερο χρώμα μπορεί να θεωρηθεί άκυρο από την Εφορευτική Επιτροπή.

Όλοι την Τρίτη στην κάλπη των εκλογών του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 54 Γυμνασίου Αθηνών. Ευθύνη όλων μας είναι να λειτουργήσει και να είναι κοντά στο σχολείο και στα παιδιά μας.

Για τον Νίκο Τεμπονέρα και τον Αλέξη Γρηγορόπουλο

Το Γενάρη του 1991 ο Νίκος Τεμπονέρας, υπερασπίζοντας τους μαθητές του, την παιδεία και τις δημοκρατικές ελευθερίες του λαού μας, έθεσε τον εαυτό του φραγμό στα κυβερνητικά σχέδια και την παρακρατική πρακτική.

Θυσιάστηκε για να υπάρξει ένα πιο φωτεινό μέλλον.

Θυσιάστηκε γιατί γνώριζε ότι το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο είναι όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να σηκώσει το κεφάλι του και να γενεί ένα με τους πολλούς, και όλοι μαζί ένα σώμα.

Θυσιάστηκε γιατί, όπως θα’ λεγε και ο ποιητής,
«αν δεν καώ εγώ,
αν δεν καείς εσύ,
αν δεν καούμε εμείς
πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;»

Το Δεκέμβρη του 2008 ένας μαθητής μας, ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από αστυνομικά όργανα. Σημαδεύτηκε έτσι η εποχή που η νέα γενιά θα πρέπει να καίγεται ως φτηνή ύλη στο βωμό της αγοράς, που οι νέοι άνθρωποι θα πρέπει να σκύβουν το κεφάλι στην εξουσία, χωρίς δικαιώματα, με κουτσουρεμένα όνειρα, με κολοβή ζωή.

Το Γενάρη του 2009, δίπλα μας, στη μαρτυρική Παλαιστίνη «η καρδιά μας τουφεκίζεται». Παιδιά και άμαχοι δολοφονούνται, σχολεία ισοπεδώνονται από τις αμερικανικής προέλευσης βόμβες της σιωνιστικής κυβέρνησης του Ισραήλ, υπό τα απαθή βλέμματα των Πόντιων Πιλάτων της περιβόητης «διεθνούς κοινότητας». Ένας ολόκληρος λαός φυτοζωεί σκλαβωμένος στην ίδια την πατρίδα του, που έχει μετατραπεί σε γκέτο και πεδίο επιχειρησιακών δοκιμών απάνθρωπων εισβολέων. Το μόνο «έγκλημα» των Παλαιστινίων είναι ότι διεκδικούν το αναφαίρετο ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ, ζητούν ελευθερία και δικαιοσύνη.

Στις μέρες μας, που η κυρίαρχη πολιτική βυθίζεται όλο και περισσότερο στη σήψη, στη διαφθορά και στη παρακμή, τροφοδοτώντας τη νέα γενιά με ένα απαξιωμένο σύστημα ανήθικης και αμοραλιστικής δράσης, οφείλουμε, σε πείσμα των καιρών και των καιροσκόπων, να κρατάμε σταθερά το νήμα των αξιών μας, το τετράπτυχο Αγώνας, Αξιοπρέπεια, Αλληλεγγύη, Ανιδιοτέλεια ως βασικό οδηγητικό φάρο της δράσης μας.

Αν γράφουμε σε πείσμα των καιρών, με το πείσμα των αγώνων, αυτές τις σκέψεις, είναι γιατί θέλουμε να βλέπουμε στους δρόμους τα παιδιά να πηγαίνουν στο σχολείο, οι εργάτες στη δουλειά τους, είναι γιατί δε θέλουμε η φτώχεια, η εκμετάλλευση και η φρίκη του πολέμου να συνοδεύουν τους ανθρώπους.

Αυτούς τους ανθρώπους που πλημμύρισαν τους δρόμους και τις πλατείες τον τελευταίο μήνα υπερασπίζοντας την ανθρώπινη ζωή, την δημόσια εκπαίδευση και την μόνιμη εργασία, αντιμετωπίζοντας χημικά, δακρυγόνα, αλλά και τη συκοφαντία.

Αυτούς τους ανθρώπους που κάρφωναν τα συνθήματα σαν πρόκες στους δρόμους, μην τα πάρει η στιγμή και τα αλλοιώσει.

Θυμούμαστε καλά τι απαντήσαμε σαν μας ρώτησαν ποιοι είμαστε. «Ακόμα δε μας γνωρίσατε;» απαντήσαμε.

Είμαι ο φοιτητής Πέτρουλας, ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας, είμαι ο μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος, η μετανάστρια από την Βουλγαρία, Κωνσταντίνα Κούνεβα, ο πρόσφυγας από τη Μέση Ανατολή, ο αλλοδαπός από την Αφρική.

Είμαι ο διπλανός, ο άλλος, ο δικός σου, η μνήμη, η κρίση, η ανθρωπιά σου.

Απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες, που συρρικνώνει το εισόδημά μας, που ανατρέπει τα εργασιακά μας δικαιώματα, εμείς οργανώνουμε την αντίστασή μας μαζί με όλους τους εργαζόμενους, γιατί είμαστε στο «εμείς».

Κοιτάμε κατάματα την επελαύνουσα κόλαση και διόλου δε σιωπούμε.

Απευθυνόμαστε, λοιπόν, σ’ όλους τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς της χώρας μας, στην παλιά και τη νεότερη γενιά. Και τους καλούμε να αναλάβουν όλες τις κοινωνικές και παιδαγωγικές ευθύνες τους. Να συνταχθούν με την αγωνιζόμενη κοινωνική πλειονότητα και τις αγωνίες της.

Νίκο Τεμπονέρα, Αλέξη Γρηγορόπουλε, εμείς οι εκπαιδευτικοί Έχουμε ένα όνειρο!

Έναν Πλανήτη χωρίς πεζοναύτες, με την Ειρήνη σε όλα τα σταυροδρόμια του!

Μια ζωή χωρίς φωτοσκιάσεις! Με ολόκληρη τη Μόρφωση, με μόνιμη και σταθερή Εργασία, με την Αξιοπρέπεια και την Αλληλεγγύη φωτεινές!

Λέξεις που θάφτηκαν κάτω από τόνους σίδερο, λέξεις που τις κρύψανε πίσω από λαμπερά νομίσματα.

Αγωνιζόμαστε για να μην έχουν η πείνα και η δίψα θέση στον αυριανό μας κόσμο.

Αγωνιζόμαστε για να’ ναι ο σκοτεινός λόγος των εμπόρων, οι στατιστικές του θανάτου, τα ηλεκτρονικά ψεύδη, ανάμνηση παλιά!

Για μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος να μην είναι.
Οι γεωργοί να χαίρονται από τον κόπο τους και οι εργάτες .

Και ‘μείς, απαλλαγμένοι από την ανάγκη, δε θα σαβανώνουμε τις αλήθειες. Οι φυλακές μουσεία θα’ ναι να θυμίζουν τα σύνορα του παλιού κόσμου.

Έτσι, θα σκαρφαλώσουμε στο άπειρο, μα, κι αν ακόμα δεν το φτάσουμε, πάλι θα ξέρουμε πως το καθήκον μας έφτασε στο ύψος των ανθρώπων!
Στους χαλεπούς καιρούς που έρχονται εμείς, οι δάσκαλοι όλων των παιδιών, υποσχόμαστε πως θα τιμήσουμε τον όρκο που δώσαμε.

Πως θα διδάσκουμε και με το παράδειγμά μας.

Πως τη ζωή μας δε θα τη βουλιάξουμε στο βάλτο της μοιρολατρίας και της παραίτησης.

Αν αξίζει να ζει κάποιος, αξίζει να ζει για τα ιδανικά του!
Αν αξίζει να ζούμε, είναι για να δώσουμε στο όνειρο ζωή!

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ καλεί όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν
στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια που θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 9/1/09.

(Στην Αθήνα στις 12.30 μμ στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών
και στη Θεσσαλονίκη στις 12.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου)
Για το σκοπό αυτό το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έχει κηρύξει 3ωρη Πανελλαδική στάση εργασίας για την Παρασκευή 9/1/09 (11π.μ.-2μ.μ. για τον πρωινό κύκλο λειτουργίας των σχολείων
και 2μ.μ.-5μ.μ. για τον απογευματινό κύκλο).

Αθήνα 7/1/09
ΤΟ ΔΣ ΤΗΣ ΟΛΜΕ

«Καλά κάνουν και αμφισβητούν οι νέοι»

Με μεγάλα λόγια ήρθε στο υπουργείο Παιδείας ο νέος υπουργός μετά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Καραμανλή. Κρατούμε μικρό καλάθι και θα τον κρίνουμε από τα έργα του:

«Αναλαμβάνω σε μια κρίσιμη περίοδο, η οποία είναι εξαιρετικά φορτισμένη. Υπάρχει οργή και θυμός για τη διάψευση των προσδοκιών, που δημιουργεί κλίμα έντασης. Καλά κάνουν και αμφισβητούν οι νέοι, καλά κάνουν και μας αμφισβητούν. Η αμφισβήτηση ανοίγει νέους ορίζοντες. Είναι το οξυγόνο μιας κοινωνίας», τόνισε ο νέος υπουργός και έδωσε το στίγμα της δράσης του στο υπουργείο Παιδείας, επισημαίνοντας ότι «σε αυτό το χώρο, χωράει μόνο πρόσθεση και πολλαπλασιασμός και όχι αφαίρεση και διαίρεση. Αυτή είναι η πυξίδα μου στον ευαίσθητο, αλλά σημαντικό χώρο της παιδείας, που έχει ανάγκη από διαρκή μεταρρύθμιση».

Ο κ. Σπηλιωτόπουλος χαρακτήρισε την ανάληψη του υπουργείου Παιδείας από τον ίδιο «μεγάλο στοίχημα», είπε ότι έχει επίγνωση των προβλημάτων που υπάρχουν, των δυσκολιών και των προσδοκιών, εστίασε στη σημασία, που έχει η Παιδεία για την κυβέρνηση, την κοινωνία και το μέλλον του τόπου και υπογράμμισε: «Δεν ήρθα για να επιβάλω τα μονοσήμαντα. Πιστεύω στο διάλογο».

Ο απερχόμενος υπουργός, Ευριπίδης Στυλιανίδης, αναφέρθηκε λεπτομερώς στο έργο του στο υπουργείο, τονίζοντας ότι «υπήρξε ήρεμη και παραγωγική περίοδος, καθώς η πλειοψηφία αγκάλιασε τη μεταρρυθμιστική μας προσπάθεια».

«Τώρα, ανοίγει περίοδος νέων μεταρρυθμίσεων», συμπλήρωσε και απαρίθμησε τα ανοιχτά θέματα, τα οποία, μεταξύ άλλων, είναι ο διάλογος για το νέο λύκειο, το εξεταστικό σύστημα και η αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων.

«Στις προκλήσεις αυτές είμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθεί ο νέος υπουργός», κατέληξε ο κ. Στυλιανίδης.

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 9/1/2009

Σπουδές με «γονική επιμέλεια»

Ο Γιώργος Μπουγιούκος είναι μαθητής της Β΄ Λυκείου. Ακολουθεί την Τεχνολογική Κατεύθυνση και έχει ήδη αποφασίσει ότι θέλει να περάσει στο Τμήμα Τεχνολογίας Ήχου και Μουσικών Οργάνων. Η μουσική τον συναρπάζει και το όνειρό του είναι κάποια στιγμή να κατασκευάζει μουσικά όργανα. Η μητέρα του αντέδρασε θετικά όταν της ανακοίνωσε την απόφασή του. Ο πατέρας του είχε κάποιες αμφιβολίες για τις προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης.
Όμως και οι δύο γονείς του θεωρούν ότι η τελική απόφαση είναι δική του.

Η επιλογή αντικειμένου σπουδών γενικά, αλλά και πανεπιστημιακής σχολής συγκεκριμένα είναι ένα θέμα που απασχολεί χιλιάδες ελληνικές οικογένειες. Και όχι μόνο στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Συχνά μάλιστα δεν λείπουν οι εντάσεις στο σπίτι αφού γονείς και παιδιά φαίνεται να έχουν διαφορετική άποψη για τη σωστή επιλογή. Το κυριότερο επιχείρημα των μαθητών είναι ότι πρόκειται για μια απόφαση που αφορά τη ζωή τους, ενώ οι γονείς αντιτείνουν όχι μόνο ότι γνωρίζουν καλύτερα πώς διαμορφώνεται η αγορά εργασίας αλλά και πως θα κληθούν να πληρώσουν τα έξοδα που θα έχουν όσο σπουδάζουν τα παιδιά τους. Ποιος από τους δύο λοιπόν έχει δίκιο;

«Οφείλουμε να δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές στα παιδιά μας. Η τελική επιλογή όμως είναι δική τους. Εμένα το μόνο που με απασχολεί είναι ο Γιώργος να είναι καλός σε αυτό που θα σπουδάσει και θα ακολουθήσει σαν επάγγελμα. Να το μελετά διαρκώς και να το κατέχει. Δεν με νοιάζει το αντικείμενο, αρκεί ο γιος μου να είναι ευτυχισμένος με αυτό και να πετύχει» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Γιάννα Μπουγιούκου, μητέρα του Γιώργου.

Ο κ. Γιώργος Χατζητέγας, εκπαιδευτικός- φροντιστής, διδάσκει υποψηφίους ΑΕΙ και ΤΕΙ και όπως λέει η παρέμβαση των γονέων στις επιλογές των παιδιών είναι συνηθισμένο φαινόμενο: «Οι περισσότεροι γονείς υποκύπτουν πολλές φορές στο ξεπερασμένο στερεότυπο ΑΕΙ και ΤΕΙ. Έχω δει γονείς να επιμένουν να δηλώσει το παιδί τους Θεολογική Σχολή με μοναδικό επιχείρημα ότι πρόκειται για ΑΕΙ και να παραλείψει π.χ. ένα Τμήμα Νοσηλευτικής ή Κοινωνικής Εργασίας στα ΤΕΙ που έχει και μερτικό στην αγορά εργασίας και επαγγελματικά δικαιώματα».

Εμμονές. «Η εμμονή των Ελλήνων- και ειδικά των γονέων- με τη φοίτηση σε κάποιο ΑΕΙ εντάσσεται στα μεταπολιτευτικά στερεότυπα για την κοινωνική κινητικότητα. Η πεποίθηση ότι η απόκτηση ενός πτυχίου ήταν συνώνυμη με τη δυνατότητα κοινωνικής εξέλιξης, αλλαγής τάξης και φυσικά τη διασφάλιση ενός καλύτερου οικονομικού στάτους ήταν βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία. Αυτή η αντίληψη ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Και εξηγεί ώς έναν βαθμό τους λόγους που ωθούν τους γονείς να παρεμβαίνουν στις επιλογές των παιδιών τους αναφορικά με τις σπουδές τους», επισημαίνει ο κοινωνιολόγος κ. Χαράλαμπος Στέρτσος.

Ο κ. Χατζητέγας υποστηρίζει ότι «οι γονείς πρέπει να διατυπώνουν ευθαρσώς τη γνώμη τους, ιδίως όταν είναι επαρκώς ενημερωμένοι για την τωρινή αγορά εργασίας και τις προβλεπόμενες μελλοντικές εξελίξεις. Είναι όμως εξαιρετικής σημασίας να μην προσπαθούν να επιβάλουν την άποψή τους.

Σύμφωνα με την κ. Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγοψυχοθεραπεύτρια και επιστημονική συνεργάτιδα του Παντείου Πανεπιστημίου, «τα παιδιά είναι ώριμα να κάνουν επιλογή βάσει των ενδιαφερόντων και των ικανοτήτων τους. Το ότι δεν έχουν πλήρη επίγνωση των συνθηκών εργασίας στον τομέα που διάλεξαν δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι κάνουν λάθος και ότι θα πρέπει να διαλέξουν άλλη σχολή».

«Να πιστεύουν στον εαυτό τους»
Η κ. Βάρβογλη συμβουλεύει τους γονείς «να εμπιστευτούν τα παιδιά τους. Τελικά πρόκειται για τη ζωή του παιδιού. Πολλές φορές είτε από υπερπροστασία είτε επειδή αμφισβητούν τη γνώμη του παιδιού είτε επειδή επιθυμούν καταξίωση ή την πραγματοποίηση δικών τους ανεκπλήρωτων φιλοδοξιών τα στρέφουν προς κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση». Όμως παράλληλα έχει και μια συμβουλή για τους μαθητές: «Να πιστεύουν στον εαυτό τους και την άποψή τους. Με ηρεμία και επιχειρήματα να εξηγούν στους γονείς τι επιθυμούν να κάνουν και, αν χρειαστεί, να ζητούν τη συνδρομή κάποιου καθηγητή τους ή συγγενικού προσώπου που θα τους στηρίξει».

Ρεπορτάζ της Καρολίνας Παπακώστα από ΤΑ ΝΕΑ της 3/1/2008

Μεγάλα βήματα προς το μέλλον - 6

Οι Έλληνες δικτυώνονται


«…Δεν με νοιάζει, είμαι ήδη στο Facebook», γράφει στο πλακάτ του ο Γάλλος διαδηλωτής που διαμαρτύρεται για το πρόγραμμα ηλεκτρονικού φακελώματος που προωθεί η κυβέρνηση Σαρκοζί. Δεν είναι ο μόνος που θεωρεί το Facebook κάτι σαν «Μεγάλο Αδελφό», αν και η μόδα του καλά κρατεί
Ας πούμε και κάτι για το… χωριό μας. Το 2008 οι Ελληνες χρήστες του Διαδικτύου ανακάλυψαν το Facebook και του έδωσαν να καταλάβει. Η δημιουργία λογαριασμού στο Facebook τείνει να θεωρηθεί ως απόδειξη της παρουσίας μας στο Διαδίκτυο και βέβαια σε αυτή τη διαδικασία το στοιχείο της ελληνικής υπερβολής έχει έντονη παρουσία. Ακόμα και αν δεν ξέρεις πού ακριβώς πέφτει το Facebook, είναι πιθανό κάποιος φίλος να έχει ανεβάσει μια φωτογραφία ή ένα βίντεο με εσένα να πρωταγωνιστείς. Άλλες φορές απλώς αστείο, άλλες φορές ιδιαιτέρως ενοχλητικό. Το 2008 υπήρξε τουλάχιστον μία σύλληψη για τη δημοσιοποίηση προσωπικών στοιχείων τρίτου ατόμου στο Facebook και, αν καταλαβαίνουμε καλά, ένα από τα προβλήματα που έχουν οι Ελληνες χρήστες του Διαδικτύου είναι η λεγόμενη αυτορύθμιση.

Το είδαμε και στην περίπτωση των blogs, όπου σε κάποιες περιπτώσεις ο κιτρινισμός χτύπησε… κόκκινο. Φυσικά κάποιοι πρόλαβαν να πουν κάτι περί ανάληψης νομοθετικών πρωτοβουλιών για το Διαδίκτυο, αλλά τα λόγια δεν έγιναν πράξη (σ.σ. ευτυχώς δεν τρελαθήκαμε ακόμα).

Αυτά όσον αφορά το περιεχόμενο. Όσον αφορά τις υποδομές, κάτι πάει να γίνει στον τομέα του «γρήγορου Internet», με περίπου 2 εκατ. ADSL συνδέσεις να λειτουργούν στο τέλος του 2008 -αν και βρισκόμαστε ακόμα πίσω σε σχέση με όσα συμβαίνουν στην υπόλοιπη Ε.Ε.

Να μην ξεχάσουμε: Η κυβέρνηση μιλάει για ανάπτυξη δικτύου οπτικών ινών που θα συνδέσει τα μισά νοικοκυριά της χώρας απευθείας με το Διαδίκτυο. Ωραία ακούγεται, να δούμε όμως πώς (και, κυρίως, πότε) θα υλοποιηθεί.

Τι σημασία έχει: Τα τελευταία χρόνια και (θεωρητικά) για το καλό μας, αρκετοί νόμοι σε Ελλάδα και Ε.Ε. τα έχουν βάλει με τα ατομικά δικαιώματα. Μάλλον, όμως, δεν θέλουμε την Ασφάλεια στη διαδικτυακή μας σύνδεση, έτσι δεν είναι;

Του Νίκου Μουμούρη από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 2/1/2009
ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2008

Μεγάλα βήματα προς το μέλλον - 5

Όλα online


Το iPhone 3G ήρθε (και) στην Ελλάδα, τη στιγμή που οι παραδοσιακοί κατασκευαστές κινητών αποφάσιζαν να σοβαρευτούν και να κάνουν ό,τι πιο καινοτόμο μπορούν
Ο αριθμός και το εύρος των online υπηρεσιών έφτασε στη διάρκεια του 2008 σε τέτοια επίπεδα που από ένα σημείο και μετά η αποθήκευση πληροφοριών στο σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή είναι όχι η πρώτη αλλά η απολύτως τελευταία σκέψη. Ακόμη και εταιρείες που έβλεπαν τις υπηρεσίες αυτές με δισταγμό, αναγκάστηκαν τελικά να υποκύψουν στον πειρασμό. Η Nokia για παράδειγμα παρουσίασε το Ovi, όπου οι κάτοχοι τηλεφώνων της εταιρείας μπορούν να αντιγράψουν όλα τους τα δεδομένα (μηνύματα, επαφές, φωτογραφίες κ.τ.λ.) σε μια προστατευμένη από τα αδιάκριτα μάτια online περιοχή. Όσο για πιο «κλασικές» χρήσεις του Διαδικτύου, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στις πωλήσεις μουσικής. Μόνο το iTunes της Apple εκτιμάται ότι πούλησε φέτος γύρω στα 1 δισ. τραγούδια σε όλο τον κόσμο, ελέγχοντας το 70% της online διανομής τραγουδιών.

Να μην ξεχάσουμε: Η ταχύτητα με την οποία αναπτύσσονται αυτές οι υπηρεσίες δεν συμβαδίζει απόλυτα με την ταχύτητα ωρίμασης μερίδας των χρηστών, ορισμένοι από τους οποίους -αν κρίνουμε και από τη διάδοση του spam ή των μηνυμάτων «ψαρέματος»- δεν παίρνουν και πολύ στα σοβαρά την υπόθεση της ασφάλειας.

Τι σημασία έχει: Παλιά, ήσουν χαμένος από χέρι αν δεν ήσουν μπροστά στον υπολογιστή. Τώρα είσαι χαμένος από χέρι αν δεν έχεις πρόσβαση στο Διαδίκτυο οπουδήποτε και αν βρίσκεσαι.

Του Νίκου Μουμούρη από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 2/1/2009
ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2008

Μεγάλα βήματα προς το μέλλον - 4

Ανοικτέ κώδικα, αγάπη μου…


Η επέλαση της Google συνεχίστηκε και μετά τον «στενό» χώρο του Διαδικτύου, η εταιρεία μπήκε και στον τομέα των κινητών, με το λειτουργικό σύστημα Android
Φυσικά η κίνηση του ανοικτού κώδικα (ή ελεύθερου λογισμικού) δεν είναι «φρούτο» του 2008· πλέον ο χώρος μετρά περισσότερα από 15 χρόνια ζωής. Οσο, όμως, περνά ο καιρός πληθαίνουν οι εφαρμογές που αναπτύσσονται με βάση τις αρχές του ελεύθερου λογισμικού και διανέμονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη δωρεάν. Ο σκεπτικισμός του παρελθόντος έχει πια δώσει τη θέση του στον ενθουσιασμό και σε μια απίστευτη δημιουργικότητα, που κάνει τα μεγαθήρια του χώρου (της Microsoft συμπεριλαμβανομένης) να μη νιώθουν και πολύ καλά εσχάτως.

Ο ανοικτός κώδικας, πια, δεν είναι υπόθεση μόνο κάποιων ερασιτεχνών ή κάποιων που αναζητούν τρόπους ώστε να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να πρέπει πρώτα να περάσουν από το ταμείο των μεγάλων δυνάμεων. Είτε εκουσίως είτε όχι, σε αυτό τον εξαιρετικά δημιουργικό χορό μπαίνουν και οι εταιρείες.

Να μην ξεχάσουμε: Το 2008 η Google παρουσίασε το Android, μια πλατφόρμα λογισμικού για κινητά τηλέφωνα, υπογραμμίζοντας με αυτή την κίνηση πως ο ανοικτός κώδικας δεν είναι μόνο υπόθεση για τους υπολογιστές. Τον ίδιο δρόμο παίρνει πια και η Nokia…

Τι σημασία έχει: Περισσότερες επιλογές είναι ό,τι καλύτερο. Αλλωστε η ιστορία έχει δείξει πως οι μονοκαλλιέργειες δεν βοηθούν στην ανάπτυξη, αφήστε που προκαλούν και προβλήματα στο περιβάλλον.

Του Νίκου Μουμούρη από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 2/1/2009
ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2008

Μεγάλα βήματα προς το μέλλον - 3

Το παρόν είναι φορητό


Η αυγή των netbooks έγινε μεν το 2007, αλλά τα νέα, μικρά και απολύτως αξιόλογα φορητά έλαμψαν εντός του 2008
Μια φορά κι έναν καιρό για να αγοράσει κανείς φορητό υπολογιστή της προκοπής έπρεπε να ξοδέψει 4-5 μισθούς. Μετά ήρθε στο προσκήνιο ο Νίκολας Νεγκροπόντε με μερικούς φίλους του και είπε κάτι για έναν υπολογιστή που θα ήταν φορητός και θα κόστιζε 100 δολάρια. «Αυτά δεν γίνονται» είπαν τα τμήματα επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων των εταιρειών κατασκευής ηλεκτρονικών, αλλά την ίδια στιγμή σε κάποια άλλα τμήματα των ίδιων εταιρειών έπεφταν με τα μούτρα στη δουλειά.

Το γεγονός είναι ότι ο υπολογιστής των 100 δολαρίων του Ν. Νεγκροπόντε δεν κοστίζει ακριβώς 100 δολάρια και έχει, πια, μερικούς περιορισμούς. Επίσης γεγονός, όμως, είναι ότι αυτή η πρωτοβουλία τάραξε τόσο τα νερά που στη διάρκεια του 2008 είδαμε την αυγή των netbooks. Πρόκειται για φορητούς υπολογιστές βάρους γύρω στο ένα κιλό που μπορούν με απόλυτη αξιοπρέπεια να μας υποστηρίξουν στις βασικές μας ανάγκες. Επεξεργασία κειμένου, διαχείριση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, πρόσβαση στο Διαδίκτυο και δυνατότητα ασύρματης επικοινωνίας με άλλες συσκευές είναι μερικές από τις λειτουργίες που προσφέρουν τα netbooks.

Αφήστε που η επέλαση των εν λόγω μηχανών έχει εντείνει το ενδιαφέρον για τους φορητούς υπολογιστές γενικότερα, το κόστος απόκτησης των οποίων πέφτει διαρκώς.

Να μην ξεχάσουμε: Την ευκολία με την οποία, πια, εμφανίζονται στο προσκήνιο εταιρείες που ώς σήμερα κινούνταν στις παρυφές της πληροφορικής, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο αριθμός των μοντέλων που διατίθενται στην αγορά.

Τι σημασία έχει: Η τεχνολογία γίνεται πιο προσιτή και, τελικά, εκδημοκρατίζεται. Αμα διαφωνείτε, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε.

Του Νίκου Μουμούρη από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 2/1/2009
ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2008

Ευχές για το 2009