Μάθε, παιδί μου, δράματα…

ΟΧΙ ΟΤΙ το κείμενο που ακολουθεί έχει καμιά μεγάλη σημασία. Έτσι κι αλλιώς με το μπάχαλο που επικρατεί στον χώρο της Παιδείας οι υπουργοί μπαινοβγαίνουν από συρόμενες πόρτες: Φύγε συ, έλα συ. Το γεγονός ότι όλο αυτό το αλαλούμ το πληρώνουν τα παιδιά μας ΣΗΜΕΡΑ και θα το βρούνε μπροστά τους ΑΥΡΙΟ, ποσώς απασχολεί τους ψηφοθήρες της μαύρης συμφοράς.

Ζούμε σε μια χώρα με βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Μια χώρα με μέγιστους πεζογράφους και ποιητές. Γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει στη διδακτέα- λέμε τώρα!- ύλη το μάθημα της Λογοτεχνίας.

Το μάθημα αυτό επισήμως είναι η εισαγωγή του παιδιού στον μαγικό κόσμο των γραμμάτων. Ανεπισήμως είναι μια συνειδητή μεθόδευση που οδηγεί τον μαθητή να μισήσει θανάσιμα κάθε μορφή γραπτού λόγου. Και λέω «συνειδητά», διότι σαφώς και συμφέρει παρόμοια καθεστώτα ο σκοταδισμός, η άγνοια, η αμάθεια και- ακόμα χειρότερα- η ημιμάθεια. Και πώς το πετυχαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: Μετατρέπουμε το μαγευτικό ταξίδι της ψυχής και του νου σε μια αργή, βασανιστική διαδρομή προς στα κάτεργα.

Και για να μην το ρίξουμε και πολύ στο θεωρητικό σαββατιάτικα, θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα τυχαία παραδείγματα. Ορισμένες εμπειρίες γονιών και μαθητών για να συνεννοηθούμε (τουλάχιστον)

μεταξύ μας.

1 . Σε τάξη της Β΄ Γυμνασίου βάζουν εργασία για τον Καβάφη. Ο γιος γυρίζει σπίτι και μιλάει με τον πατέρα του. Ακολουθεί η καταγραφή του γεγονότος από τον πατέρα:

«Μου λέει ο γιος μου:

- Η καθηγήτρια μας διάβασε το ποίημα του Καβάφη και μας εξήγησε τι έλεγε!

- Τι άλλο σας είπε; Gια το πού, πώς έζησε…

- Όχι.

- Τι έργα έγραψε;

- Όχι!

- Τίποτα ονόματα άλλων ποιημάτων του;

- Όχι!

- Κάτι άλλο για τη ζωή του;

- Τσου!

- Και πότε σας είπε ότι ήταν «έτσι;» (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Ομοφυλόφιλος»)

- Πριν χτυπήσει το κουδούνι (το πιο σωστό timing) και οι συμμαθητές μου τον κορόιδευαν π@@@@η. Κι εγώ το είπα μια-δυο φορές, να σου πω την αλήθεια…

- Είσαι σίγουρος για όσα είπες παραπάνω, μήπως ξέχασες να μου πεις κάτι; Για τη ζωή του, τι έργα έγραψε, πού μπορείτε να διαβάσετε για τον Καβάφη, μήπως σας είπε στο άλλο μάθημα θα ξαναμιλήσουμε γι΄ αυτόν;

- Όχι!

Και συμπληρώνει ο πατέρας που τον έχουν ζώσει τα μαύρα φίδια πλέον. Πώς θα γίνει άραγε το επόμενο μάθημα; Κάπως έτσι: «Και τώρα θα μιλήσουμε για τη Σαπφώ! Λέγεται πως ήταν λεσβία. Τώρα μπορείτε να βγείτε για διάλειμμα, τέλειωσε το μάθημα!».

2. Σε 10χρονα παιδιά, στην Δ΄ τάξη Δημοτικού έβαλαν να αποστηθίσουν (ό,τι πρέπει για να μισήσεις ένα ποίημα) και να αναλύσουν το «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» του Ελύτη. Να αποκωδικοποιήσουν λοιπόν τα μικρά παιδάκια στίχους του τύπου:

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου, ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

(Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη, το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς, το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου αλλά και τ΄ αγριοχαμόγελο.

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.

Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού, εκεί που τ΄ άστρα προμηνούν τη θύελλα).

3. Στην Α΄ Γυμνασίου έβαλαν να διαβάσουν τα παιδιά τα Απομνημονεύματα της Πηνελόπης Δέλτα.

Εννοείται ότι η Δέλτα τούς ήταν παντελώς άγνωστη- άρα και παντελώς αδιάφορη.

Γιατί να καίγεσαι για τη ζωή ενός συγγραφέα που δεν έχεις διαβάσει ποτέ ούτε ένα βιβλίο του; Γιατί να σε νοιάζει αν ο μπαμπάς στην Αλεξάνδρεια ήταν καταπιεστικός και ο αδελφός της ο Αντώνης (ο Τρελλαντώνης) εσωστρεφής και παράξενος;

ΠΗΓΕ Η μητέρα στο σχολείο και τους ρώτησε προσπαθώντας να καταλάβει τη (μη) λογική του εγχειρήματος:

- Τους βάλατε τα απομνημονεύματα της Δέλτα;

- Μάλιστα!

- Τι ξέρουν για την πεζογράφο;

- Τους είπαμε ότι είναι πολύ σημαντική μορφή των γραμμάτων.

- ΠΡΙΝ τη ζωή της, τους δώσατε να διαβάσουν κάποιο μυθιστόρημά της; Π.χ. τον Τρελλαντώνη ή τον Μάγκα που είναι εξαιρετικά αναγνώσματα γι΄ αυτήν την ηλικία;

- Όχι!

- Εμένα όλο αυτό γιατί μου κάνει ως ο ακριβέστερος ορισμός του σουρεαλισμού;

- Ναι, σωστό αυτό, αλλά ξέρετε δεν προβλέπεται από την ύλη…

- Και τι προβλέπεται από την ύλη; Να διαβάσουμε την αυτοβιογραφία κάποιας που δεν έχουμε διαβάσει πριν τα βιβλία της;

- Τι να σας πω, έχετε απόλυτο δίκιο…

Η μητέρα πήρε το δίκιο της κι έφυγε…

Αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που δείχνουν τα χάος το απροσμέτρητον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως όλες αυτές τις εργασίες δεν τις κάνουν τα παιδιά. Οι γονείς τις κάνουν. Οι γονείς βαθμολογούνται. Το ζητούμενο δηλαδή είναι «ποιος μπαμπάς γράφει την καλύτερη εργασία, ποια μαμά τη χειρότερη».

Και φυσικά τα παιδιά μας μεγαλώνουν. Και φυσικά μισούν το διάβασμα. Και φυσικά βλέπουν βιβλίο και κάνουν το σημείο του σταυρού για να το ξορκίσουνε. Κι επειδή αυτό είναι πλέον το ζητούμενο της Παιδείας, όπως την ξέρουμε, πρέπει να συγχαρούμε τους ειδήμονες. Μπράβο, μάγκες, τα καταφέρατε μια χαρά. Γεμίσατε τα Ίντερνετ καφέ και αδειάσατε τις βιβλιοθήκες! Μπράβο βρε, πάντα, τέτοια! Είστε ΟΚ τώρα, ή έχει κι άλλο πάτο το πηγάδι;

Και λέω εγώ τώρα… Δεν υπάρχει μόνον υπαρκτός σοσιαλισμός…

Υπάρχει και υπαρκτός σουρεαλισμός!

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr
Από ΤΑ ΝΕΑ της 31.1.2009

Το μικρό είναι αλλιώς…

Αν κάποιος επιχειρούσε να αντιστοιχίσει τους υπολογιστές με τα ρεύματα του σχεδιασμού, τότε τα μίνι λάπτοπ ή netbook θα αντικατόπτριζαν το μινιμαλισμό. Μονάχα όμως στις διαστάσεις, γιατί, παρότι δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσουν ένα συμβατικό λάπτοπ, μπορούν να προσφέρουν πολλά. Από τον κύριο λόγο ύπαρξής τους, δηλαδή τη σύνδεση με το Διαδίκτυο όπου και αν βρίσκεστε, μέχρι τις στοιχειώδεις εφαρμογές γραφείου. Πριν κατευθυνθείτε προς το μέρος τους, θα πρέπει πρωτίστως να αποσαφηνίσετε το εξής: να μην παρασυρθείτε και βαφτίσετε μίνι οποιοδήποτε μικρό και φθηνό notebook κυκλοφορεί στην αγορά.

Τα μίνι λάπτοπ αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία και οι τιμές του κυμαίνονται από €250 έως €500. Για να ξεχωρίσετε εκείνο που θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις σας οφείλετε να απαντήσετε «χωρίς φόβο και πάθος», στα παρακάτω θέματα.

Το χρειάζεστε;
Ιδού η -κυριότερη- απορία! Ασφαλώς, όπως μαρτυρά το έτερον και ορθότερο όνομά τους (netbook), τα μίνι λάπτοπ σάς επιτρέπουν να σερφάρετε και να ελέγχετε την ηλεκτρονική σας αλληλογραφία, όπου και αν βρίσκεστε. Δεν αντικαθιστούν τα λάπτοπ σε θέματα εργασίας, αλλά τα «συμπληρώνουν». Υπάρχουν, βέβαια, αρκετά μοντέλα που σας επιτρέπουν να «τρέξετε» τις βασικές εργασίες του γραφείου, ενώ έχουν σκληρούς που σας δίνουν τη δυνατότητα να μεταφέρετε αρκετά από τα απαραίτητα για την εργασία σας αρχεία. Στην περίπτωση που προγραμματίζετε να χρησιμοποιήσετε και τέτοιες εφαρμογές, θα πρέπει στα κριτήρια για την αγορά τους να προσθέσετε το μέγεθος της οθόνης και το πληκτρολόγιο.

Κάθε οθόνη έχει άλλη θέα
Κοινός παρονομαστής όλων των μίνι λάπτοπ είναι το μικρό μέγεθος και αυτό, όπως είναι φυσικό, αντανακλάται στην οθόνη. Ωστόσο, από μοντέλο σε μοντέλο τα μεγέθη διαφέρουν. Η πλειονότητα κυμαίνεται από 7 έως 10 ίντσες, χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείει και την εντυπωσιακή παρουσία μοντέλων με οθόνη 5,6 ιντσών.

Το παίζετε στα δάχτυλα
Οταν οι διαστάσεις συρρικνώνονται, το μέγεθος του πληκτρολογίου αρχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στη χρηστικότητα. Γιατί το ερώτημα που δημιουργείται είναι: πόσο άνετα (ή αν θέλετε πόσο γρήγορα) μπορείτε να πληκτρολογήσετε κάτι όταν τα πλήκτρα είναι μικροσκοπικά; Σκεφτείτε ότι σε ένα μίνι λάπτοπ με οθόνη 7 ιντσών το πληκτρολόγιο είναι μικρότερο κατά 80% σε σχέση με ένα συμβατικό.

Για να μη μείνετε από μπαταρία
Αν θέλετε ένα φορητό μοντέλο, μόνο και μόνο για να μπορείτε να σερφάρετε από τον καναπέ σας, τότε η αυτάρκεια που σας προσφέρει η μπαταρία δεν αποτελεί κρίσιμο θέμα. Αν όμως σκοπεύετε να κουβαλάτε και να χρησιμοποιείτε το μίνι λάπτοπ σας παντού (καθ’ οδόν για το γραφείο, στην καφετέρια, στα γεύματα εργασίας), τότε πρέπει να λάβετε σοβαρά υπόψη σας το χρόνο που διαρκεί. Στα μοντέλα που κυκλοφορούν μέχρι στιγμής στην αγορά, η μπαταρία μπορεί να διαρκεί από δύο έως πέντε ώρες.

1.200 γραμμάρια… να το αφήσω;
Τελευταίο στη σειρά, αλλά ένα από τα βασικότερα κριτήρια για την αγορά μίνι λάπτοπ είναι το βάρος. Συνήθως κυμαίνεται στο ένα κιλό, που σίγουρα ανταγωνίζεται τα 3 έως 4 των λάπτοπ. Οι διαφορές μεταξύ των μοντέλων «παίζονται» σε 100 γραμμάρια. Ατυπα να θυμάστε ότι όσο μεγαλύτερη η αυτάρκεια της μπαταρίας τόσο βαρύτερο το μοντέλο.

Ζωγραφίζοντας με τη δύναμη της θέλησης

O Ντάνιελ Ντέι Λούις το 1990 κέρδισε το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Το αριστερό μου πόδι». Υποδύθηκε ένα παραπληγικό παιδί που θέλοντας να ξεφύγει από το περιθώριο στο οποίο τον είχε εντάξει η κοινωνία έπιασε με το αριστερό του πόδι το πινέλο και ζωγράφισε.

Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης αποτελεί μια ανάλογη περίπτωση στην πραγματική ζωή. Ζωγραφίζει στηρίζοντας το πινέλο στο στόμα του. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Γεννήθηκε στην Κύπρο το 1959. Στην Αθήνα μετακόμισε το 1974. Σπούδασε Ναυπηγική στο Πολυτεχνείο, ωθούμενος από την αγάπη του για τη θάλασσα. Και κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών, γιατί λάτρευε τη μουσική. Το 1990 αποφάσισε να ασχοληθεί πιο εντατικά και με την άλλη μεγάλη αδυναμία του, τη ζωγραφική. Ηταν κάτι άλλωστε που του άρεσε από παιδί. Τα πράγματα όμως δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένει κανείς.

Το 1991 τα δεδομένα γι’ αυτόν αλλάζουν. Ενα αυτοκινητικό ατύχημα του προκάλεσε παράλυση στα άνω και κάτω άκρα. Καθηλώθηκε έκτοτε σε αναπηρικό καροτσάκι. Στηρίχθηκε στο Θεό. «Κατ’ αρχάς επέζησα. Αυτό είχε σημασία». Πολύ σύντομα, κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας του, προσπάθησε να ζωγραφίσει, χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Απογοητεύτηκε και τα παράτησε. Για λίγο όμως.

Οταν βρεθείς σε μια τέτοια οριακή κατάσταση οι εναλλακτικές είναι οι εξής: ή τα παρατάς ή πορεύεσαι μαζί με το πρόβλημα και συνεχίζεις παρακάτω. Ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης προχώρησε. «Ως άνθρωπος που βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, αποφάσισα όσες δυνατότητες μου είχαν απομείνει να τις αξιοποιήσω στο μέγιστο». Το απωθημένο της ζωγραφικής υπήρχε μέσα του. Το 1998 ξεκινάει πάλι μια προσπάθεια να ζωγραφίσει με το δικό του τρόπο, με μέσα «λίγο πρωτόγονα», όπως λέει γελώντας. Αργότερα ήρθε σε επαφή με την Ενωση Καλλιτεχνών που Ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι, πήρε τα κατάλληλα εργαλεία, εξασκήθηκε, κι έτσι η ζωγραφική αποτελεί πλέον την κύρια ενασχόλησή του.

Η σύζυγός του, γραφίστρια στο επάγγελμα, έχοντας κοινό ενδιαφέρον τη ζωγραφική, έπαιξε καταλυτικό ρόλο. «Οταν πρωτογνωριστήκαμε την παρέσυρα στη ζωγραφική. Η ανάπτυξη των καλλιτεχνικών μας ενδιαφερόντων έγινε παράλληλα». Μετά το ατύχημα ήταν αυτή που τον βοήθησε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη ζωγραφική.

Το «σπίτι» των καλλιτεχνών με αναπηρίες
Χρόνια τώρα αρχές Δεκέμβρη φτάνουν στα σπίτια όλων χριστουγεννιάτικες κάρτες από μια ομάδα ανάπηρων καλλιτεχνών οι οποίοι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους. Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης αποτελεί μέλος της ομάδας αυτής, της Ενωσης Ζωγραφική με το Στόμα και το Πόδι (ΖΩΣΠ).

Παράρτημα της Διεθνούς Ενωσης Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι, δημιουργήθηκε και ανήκει αποκλειστικά σε άτομα που δεν χρησιμοποιούν τα χέρια τους.
Βοηθά τους καλλιτέχνες να ζουν δημιουργικά, συμβάλλοντας στην οικονομική τους ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Ενας τέτοιος φάκελος έγινε η αφορμή για να γνωρίσει ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης την Ενωση. Του προσέφερε τεχνογνωσία, τον εμψύχωσε, του έδωσε τη δυνατότητα να εκθέσει το έργο του. Η μέρα που έγινε δεκτός και επίσημα ως οικότροφο μέλος αποτελεί άλλωστε μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του. Δεν μπορεί όμως να ξεχάσει και την πρώτη φορά που εξέθεσε τα έργα του σε μια ομαδική έκθεση της Ενωσης στη Μαδρίτη το 2001.

Από τότε έχουν ακολουθήσει άλλες οκτώ ομαδικές και τέσσερις ατομικές εκθέσεις, με τελευταία αυτή στο Αγκάθι το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό που επιθυμεί τώρα είναι να εξελιχθεί, να γίνει καλύτερος ζωγράφος. «Παρόλο που δεν είμαι νέος άνθρωπος, είμαι ένας νέος ζωγράφος, γεγονός που με γεμίζει με χαρά επειδή βλέπω πως σε αυτόν τον τομέα είμαι στην αρχή και έχω περιθώρια εξέλιξης».

Της ΕΛΕΝΗΣ ΜΠΟΛΟΒΙΝΗ Φωτό: ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ
Δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 31/1/2009

Μπαμπινιώτης: Κλειδί το Λύκειο για την Παιδεία

Η αναμόρφωση του Λυκείου και η αποδεσμευσή του από το εξεταστικό είναι οι βασικές στρατηγικές με τις οποίες θα κινηθεί ο Γ. Μπαμπινιώτης, ως πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Έμφαση στην αναβάθμιση του Λυκείου
Σε συνέντευξή του στον Τύπο, ο πρώην πρύτανης σημειώνει ότι έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για απομάκρυνση των εξετάσεων από το Λύκειο, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Καταγράφεται ως παραδοχή γενικότερη από τους εκπαιδευτικούς, τα πανεπιστήμια, τους πρυτάνεις, την πολιτεία και τα κόμματα της αντιπολίτευσης». Σημειώνει, παράλληλα, ότι ως πρόεδρος της νέας Επιτροπής θα δώσει έμφαση στην αναμόρφωση του Λυκείου, «δηλαδή στην αναβάθμιση της παιδείας». Ο ίδιος εξηγεί ότι «κλειδί» της όλης προσπάθειας είναι να αλλάξει η δομή του Λυκείου, ώστε οι μαθητές να πάψουν να θεωρούν ως σχολείο το φροντιστήριο και το σχολείο ως υποχρέωση απέναντι στο σύστημα.

Όλες οι προτάσεις είναι συζητήσιμες
Για την πρόταση Βερέμη, που προβλέπει τη λειτουργία προπαρασκευαστικού έτους εντός Λυκείου, σημειώνει ότι όλες οι προτάσεις είναι συζητήσιμες, αλλά σπεύδει να διευκρινίσει ότι έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για απομάκρυνση των εξετάσεων από το Λύκειο: «Κάθε άποψη που επαναφέρει τις εξετάσεις μέσα στα Λύκεια, και μάλιστα τις ενισχύει, είναι αντίθετη σε αυτή την παραδοχή» καταλήγει. Πάντως, ο ίδιος ο Θ.Βερέμης μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό τόνισε ότι ο κ. Μπαμπινιώτης δεν έχει μελετήσει τη δική του πρόταση, διότι δεν την έχει ακόμα καταθέσει. «Δεν έχει μελετήσει την πρότασή μου, μόνο τη φαντάζεται, διότι ακόμη δεν την έχω καταθέσει. Θα την καταθέσω την Τρίτη στον υπουργό Παιδείας» δήλωσε.

Μας αφορά όλους…

Για προσέξτε το αυτό…

«Στην Αθήνα δεν είχα ελεύθερο χρόνο, στον Αϊ-Στράτη δεν έχω τι να τον κάνω»

Ήταν αναμαλλιασμένη. Και δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Η θάλασσα είχε αρχίσει να ασπρίζει. Οι ψαράδες στο λιμάνι με είχαν προειδοποιήσει. «Φουσκώνει. Μέχρι το βράδυ θα έχει 7 Μπωφόρ. Έχει θάλασσες ο Αϊ-Στράτης». Ήταν σαν να μου έλεγαν: «Κοίταξε μην αποκλειστείς». Μια ριπή θαλασσινού νερού στο πρόσωπο ήρθε να τους επιβεβαιώσει. Σήκωσα τον γιακά από το μπουφάν και τους χαμογέλασα. Ό,τι ζεις σπάνια, σου φαίνεται ωραίο.

Τη Μαρία τη συνάντησα έξω από το μπακάλικο. Ήταν βιαστική. Στα χέρια της κρατούσε ένα μεγάλο μάτσο μικρά ζουμπούλια. «Μιλιγκάρια» τα λένε στον Αϊ-Στράτη. Θαλασσινά και βουνίσια αρώματα μαζί. Πρώτα τα μύριζες και μετά τα έβλεπες. Θα έβαζε λίγα στο μαγαζί, μέσα σε ένα ποτήρι, θα κρατούσε και λίγα για το σπίτι, για το δωμάτιο της μικρής. «Να τα πούμε γρήγορα, γιατί σε λίγο πρέπει να τη θηλάσω».

Εσείς,λοιπόν,είστε η Μαρία που εγκαταλείψατε την Αθήνα για τον Αϊ-Στράτη.

Ναι, ο Αϊ-Στράτης έχει τον τρόπο του να καλεί τον κόσμο. Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί να τον κρατήσει για πολύ και τελικά τον χάνει.

Εδώ γεννηθήκατε; Και εδώ μεγάλωσα μέχρι τα 18 μου που έφυγα να πάω να σπουδάσω βιβλιοθηκονομία. Τα περισσότερα παιδιά πριν από μένα έφευγαν μόλις τέλειωναν το δημοτικό. Εγώ ήμουν τυχερή.

Μόλις τελείωσα το δημοτικό, έγινε το γυμνάσιο και μόλις τελείωσα το γυμνάσιο έγινε το λύκειο.

Πώς ήταν η ζωή σας στην Αθήνα; Δύσκολη. Είχα δύο δουλειές, συν τη σχολή, είχα και τον μικρό μου αδελφό κοντά. Έτσι, έψαχνα αφορμή να γυρίσω πίσω. Κάποια στιγμή μας είπαν ότι θα μπορούσε ο Άκης, ο άντρας μου, να διοριστεί καθηγητής Αγγλικών στο νησί. Τα παρατήσαμε όλα και ήρθαμε.

Διορίστηκε; Διορίστηκε φέτος, αλλά στην Κρήτη. Νόμιζα ότι ο Αϊ-Στράτης ήταν το μακρινότερο σημείο που μπορούσαν να τον στείλουν, αλλά τελικά τον έστειλαν στην άλλη άκρη, στο Ηράκλειο.

Δεν σκεφτήκατε να τον ακολουθήσετε στην Κρήτη;

Το σκέφθηκα αλλά πριν από τρεις μήνες αποκτήσαμε το πρώτο μας παιδί. Αναγκαστικά κάπου πρέπει να σταθμεύσουμε για τα επόμενα χρόνια. Αποφασίσαμε λοιπόν να μην αλλάξουμε το αρχικό μας σχέδιο. Ανοίξαμε ένα μίνι μάρκετ στον Αϊ-Στράτη, μια ταβέρνα και θα το προσπαθήσουμε όσο μπορούμε. Κάποια στιγμή θα επιστρέψει και ο άντρας μου. Τώρα κάνει το αγροτικό του στην Κρήτη, έτσι λέω.

Ήταν εδώ όταν γεννήσατε; Ναι, μαζί πήγαμε στη Λήμνο. Όταν όμως το μωρό έγινε έξι ημερών, άρχιζαν τα μαθήματα και έπρεπε να φύγει. Δεν νιώθετε ανασφάλεια που ήσαστε μόνη με ένα μωρό στον ΑϊΣτράτη;

Ίσα ίσα που νομίζω ότι είναι το ιδανικό μέρος για να μεγαλώσει ένα παιδί. Θα της κάνουμε και 1- 2 αδελφάκια να έχει συντροφιά και θα είναι μια χαρά. Η μόνη ανασφάλεια είναι ότι εδώ δεν έχουμε τους γιατρούς και τα νοσοκομεία που έχουν οι με γάλες πόλεις. Αλλά με τη βοήθεια του Θεού, θα τα βγάλουμε πέρα.

Αν συμβεί κάτι έκτακτο,τι λύσεις έχετε;

Το ιατρείο που έχουμε εδώ είναι καλό και μετά μπορούμε να πάμε στη Λήμνο. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί έχουμε πολύ άσχημο καιρό, αλλά υπάρχει ελικοδρόμιο και έχουμε βοήθεια και από το Λιμενικό αν χρειαστεί. Όλα τα άλλα είναι πολύ καλύτερα, τόσο που δεν το φαντάζονται οι άνθρωποι που ζουν στις πόλεις.

Συγκρίνετέ μου τη ζωή σας στην Αθήνα με τη ζωή σας εδώ.

Στην Αθήνα δεν είχα ελεύθερο χρόνο, στον Αϊ-Στράτη δεν έχω τι να τον κάνω τον ελεύθερο χρόνο.

Στην Αθήνα νομίζεις ότι μπορείς να πας θέατρο, αλλά τελικά δεν πας. Νομίζεις ότι μπορείς να βγεις, αλλά τελικά γυρνάς ψόφιος και σωριάζεσαι στην πολυθρόνα. Τουλάχιστον εδώ δεν έχεις άγχος. Δεν κοιτάς το ρολόι. Όταν έφευγα από το σπίτι στην Αθήνα έλεγα, λεφτά, κλειδιά, κινητό, κάρτα για το λεωφορείο, εδώ φεύγω απ΄ το σπίτι και δεν βάζω τίποτα στην τσέπη μου. Ακόμα και στο μπακάλικο μπορείς να αγοράσεις βερεσέ, έχεις πρόσωπο που λένε. Είναι πιο ανθρώπινα τα πράγματα, πιο ελεύθερα. Δείτε, τώρα άρχισε να βρέχει. Στην Αθήνα αυτό θα προκαλούσε πανικό. Εδώ όλοι θα σταματήσουν τις δουλειές τους και θα τις αρχίσουν ξανά όταν ανοίξει ο καιρός.

Βρέχει συχνά τον χειμώνα; Βρέχει συχνά και ρίχνει πολύ νερό. Δεν είναι κακό, εμείς το ευχαριστιόμαστε. Έχουμε την ευχέρεια του χρόνου να το δούμε σαν κάτι καλό. Δεν έχετε κανέναν δισταγμό δηλαδή ότι στερείτε κάτι από την κόρη σας; Είναι τυχερή που θα μεγαλώσει εδώ. Θα έχει απόλυτη ελευθερία, θα πάρει άλλες αρχές. Εγώ στο πανεπιστήμιο είχα πολύ περισσότερα πράγματα να πω για τη ζωή μου απ΄ ό,τι τα παιδιά της πόλης. Είστε οι μόνοι,εσείς και ο σύζυγος σας,που επιστρέψατε τα τελευταία χρόνια στον Αϊ-Στράτη;

Έχουν γυρίσει κι άλλα ζευγάρια και προσπάθησαν να βάλουν βάσεις, αλλά ο τόπος δεν μπόρεσε να τους κρατήσει. Έπειτα από κάποια χρόνια αναγκάστηκαν να φύγουν είτε για τις σπουδές των παιδιών είτε γιατί δεν είχαν δουλειές.

Όταν έφευγα από το σπίτι στην Αθήνα έλεγα, λεφτά, κλειδιά, κινητό, κάρτα για το λεωφορείο. Εδώ φεύγω απ΄ το σπίτι και δεν βάζω τίποτα στην τσέπη μου. Ακόμα και στο μπακάλικο μπορείς να αγοράσεις βερεσέ, έχεις πρόσωπο που λένε.

Από μια συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη στα ΝΕΑ που δημοσιεύθηκε στις 24/1/2009

e-βιβλιοθήκη τσέπης

Είναι εξαιρετικά ελαφρύ - ζυγίζει 292 γραμμάρια. Μπορεί να χωρέσει έως 200 βιβλία- και ακόμη περισσότερα με επέκταση της μνήμης του- και κοστίζει 276 ευρώ.

Πρόκειται για το ηλεκτρονικό βιβλίο ή αλλιώς την ηλεκτρονική συσκευή ανάγνωσης της Αmazon- kindle ονομάζεται- που παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την Παιδεία.

Η πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε αίσθηση. Εάν το ηλεκτρονικό βιβλίο έμπαινε στα σχολεία θα αποτελούσε χρήσιμο εργαλείο για τους μαθητές, τονίζουν μιλώντας στα «ΝΕΑ» εκπαιδευτικοί και ειδικοί του Ίντερνετ. Και αυτό διότι στα ελληνικά σχολεία επικρατεί ηλεκτρονικός Μεσαίωνας, αφού τα περισσότερα διαθέτουν υπολογιστές παλιάς τεχνολογίας και άλλα δεν διαθέτουν αίθουσες υπολογιστών, ενώ σε ελάχιστα χρησιμοποιείται το Ίντερνετ κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

«Εάν ήμουν υπουργός Παιδείας θα υιοθετούσα κάθε νέα τεχνολογία. Ειδικά αυτή την ηλεκτρονική συσκευή ανάγνωσης που είναι και χαμηλού κόστους και θα μπορούσε να βοηθήσει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας. Στην ουσία έρχεται να επαναπροσδιορίσει την έννοια του βιβλίου και του σχολικού βιβλίου. Το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι εδώ, αλλά δεν μας ακούει κανένας», λέει με νόημα ο Νίκος Βασιλάκος, εκπρόσωπος της Ομάδας Πίεσης Ιnternet Νow και παρουσιαστής της εκπομπής στην ΕΡΤ «Ψηφιακή Ελλάδα». Όπως προσθέτει, «είναι εφικτό τα σχολικά βιβλία να μεταφερθούν σε αυτή την συσκευή αφού υπάρχει η υποδομή. Τι εννοώ; Τα βιβλία υπάρχουν ήδη και σε ηλεκτρονική μορφή. Συνεπώς μπορεί να γίνει άμεσα».

Λιγότερο βάρος στις τσάντες
«Επιπλέον πλεονέκτημα που μπορεί να προσφέρει αυτή η συσκευή είναι ότι εάν ένα βιβλίο πρέπει να διορθωθεί, οι μαθητές δεν θα χρειάζεται να περιμένουν μέχρις ότου επανεκτυπωθεί και ξαναμοιραστεί. Η διόρθωση μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε και τι βάρος κουβαλάνε στις τσάντες τους ακόμα και οι μικροί μαθητές». Όπως προσθέτει, πρόκειται για ιδιαίτερη φιλική συσκευή με οθόνη LCD και με φωτισμό που δεν κουράζει τα μάτια.

Από ΤΑ ΝΕΑ της 26/1/200

Να μην ξεχνάμε το ρόλο μας σαν γονείς

«…Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι από την εργασία αργά, κουρασμένος και εκνευρισμένος , για να βρει τον πεντάχρονο γιο του να τον περιμένει
στην πόρτα.

ΓΙΟΣ: «Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;»
ΠΑΤ: «Ναι βεβαίως, τι είναι;»
ΓΙΟΣ: «Μπαμπά, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
ΠΑΤ: «Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά. Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα;» ρώτησε θυμωμένα.
ΓΙΟΣ: «Θέλω ακριβώς να ξέρω. Παρακαλώ πες μου, πόσα παίρνεις στη μια ώρα;»
ΠΑΤ: «Εάν πρέπει να ξέρεις παίρνω 50 ευρώ την ώρα.»
ΓΙΟΣ: «Ωχ, απάντησε το παιδί με το κεφάλι του κάτω, μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις 25 ευρώ;»
Ο πατέρας εξαγριωμένος, «Εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι, ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες, τότε να πας κατ’ ευθείαν στο δωμάτιό σου και στο κρεβάτι σου. Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.»

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.
Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού και νευρίασε
περισσότερο. Πώς τόλμησε να υποβάλλει τέτοια ερώτηση για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;
Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει και είχε αρχίσει να σκέφτεται:
Ίσως είναι κάτι που πρέπει πραγματικά να αγοράσει ο μικρός με τα 25
ευρώ και δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά.

Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.
«Κοιμάσαι γιε μου;» Ρώτησε.
«Δεν κοιμάμαι» απάντησε το αγόρι.
«Σκεφτόμουν, ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα» είπε ο μπαμπάς .
«Ήταν μια μεγάλη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα».
«Εδώ είναι τα 25 ευρώ που μου ζήτησες»
Το παιδί έτρεξε κατ’ ευθείαν επάνω του χαμογελώντας. «Σε ευχαριστώ μπαμπά!» φώναξε. Κατόπιν, πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω κάποια τσαλακωμένα χρήματα.
Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα, αρχίζει
να νευριάζει.Το μικρό παιδί αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του και κοιτάζει τον μπαμπά του.

«Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη μερικά;» ο πατέρας του γκρινιάζει .
«Επειδή δεν είχα αρκετά, αλλά τώρα έχω» το μικρό παιδί απάντησε.
«Μπαμπά, έχω 50 ευρώ τώρα. Μπορώ να αγοράσω μια ώρα του χρόνου σου;
Σε παρακαλώ έλα νωρίς αύριο σπίτι. Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί».
Ο πατέρας συντρίφθηκε. Αγκάλιασε τον μικρό γιο του και ικέτευσε για τη συγχώρεσή του.

Είναι ακριβώς μια σύντομη υπενθύμιση σε όλους σας που εργάζεστε τόσο σκληρά στη ζωή. Δεν πρέπει να αφήσουμε το χρόνο να περνάει από τα χέρια μας χωρίς να περνάμε χρόνο με εκείνους που πραγματικά σημαίνουν κάτι για εμάς , εκείνους που είναι κοντά στις καρδιές μας. Θυμηθείτε να μοιραστείτε εκείνη την αξία των 50 ευρώ του χρόνου σας με κάποιους που αγαπάτε.

“Εάν πεθάνουμε αύριο, η επιχείρηση για την οποία εργαζόμαστε θα
μπορέσει εύκολα να μας αντικαταστήσει μέσα σε λίγες ώρες. Αλλά η
οικογένεια και οι φίλοι που αφήνουμε πίσω θα αισθανθούν την απώλεια για το υπόλοιπο της ζωής τους.”…»

Νέο Δ. Σ. στο Σύλλογο Γονέων

Συνήλθε σήμερα το βράδυ σε σώμα το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων ως εξής:

Πρόεδρος: Αλεξάνδρα Καλφάογλου
Αντιπρόεδρος: Μανόλης Μανδηλαράς
Γραμματέας: Βασιλική Σπανοπούλου
Ειδικός Γραμματέας: Γιάννης Φλέγκας
Ταμίας: Πόπη Κυριακού - Φλέγκας

Μέλη
Βασίλης Κούτσουπας
Γιώργος Νικολόπουλος